เล่นกับเงา

 

Act. 1 กระต่ายป่ากับหมาเลี้ยง  

ในวันที่หมาเลี้ยงของชาวสวนพบกบกระต่ายป่าเป็นวันที่ลมพริ้วเมฆอ้วนเงาสลัว

"นั่นอะไร" หมาเลี้ยงถามกระต่ายป่าด้วยความสงสัย
"กระเทียมไงฉันกำลังกินกระเทียมอยู่"
"ไม่ใช่ ฉันกำลังถามเธอว่าเธอคือตัวอะไร"
"อะไรนะ คุณหมานี่เธอไม่รู้จักฉันหรอ ฉันคือกระต่ายป่า กระต่ายป่าผู้กินกระเทียม"

"หา เธอคือกระต่ายอย่างนั้นหรอ" หมาเลี้ยงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

"หน้าเธอซ๊ดเป็นหมาหงอยเลยเธอเป็นอะไร"
"ฉันรู้จักกระต่าย เจ้านายบอกว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์"
"กระต่ายตัวนั้นสีเทาใช่มั้ย" กระต่ายป่าถามเหมือนรู้คำตอบ
"ใช่ เธอรู้ได้ยังไง" ความสงสัยของหมาเลี้ยงเริ่มยกกำลัง
"นั่นมัน บั๊กบันนี่ คือหัวหน้าแก๊งกระต่ายแสบ"
"เธอเป็นกระต่ายแล้วทำไมถึงกินกระเทียม"
"ฉันชอบกระเทียม ตั้งแต่ที่ฉันกินกระเทียมได้ฉันก็ไม่ต้องไปแย่งแครอทกับกระต่ายตัวอื่นอีก"

"นั่นสินะ" หมาเลี้ยงหมดขอข้องใจ "แต่เธอรู้ไหมการที่เธอกินกระเทียมทั้งเปลือกมันอาจทำให้เธอได้รับเชื้อราจากกระเทียมเก่านะ" หมาเลี้ยงโชว์สกิล
"ไม่เป็นไรหรอก เธอดูฉันสิฉันยังแข็งแรงและยังวิ่งได้เร็ว" กระต่ายป่ายังคงกินกระเทียมทั้งเปลือกอย่างไม่ลังเล
"มันไม่เห็นผลวันนี้หรอก เมื่อเธอกินไปนานๆมันจะสะสมในร่างกายเธอ มันจะทำให้เธอ . . . " หมาเลี้ยงนึกคำพูดต่อ

"ทำให้ฉันอะไร"
"เธอแปรงฟันบ้างรึเปล่า"
"ไม่เคยเลย ฉันต้องกินทุกวันแล้วฉันจะแปรงฟันไปทำไม"
"ถ้าเธอไม่แปรงฟันปากของเธอจะเหม็นนะ แล้วฟันเธอก็จะหลอด้วย" หมาเลี้ยงพูดราวกับสั่นสอน

"ถ้าสิ่งที่เธอพูดมันจริง ฉันขอเหลือฟันไว้สองซี่ก็พอ"
"ฉันต้องไปแล้ว" หมาเลี้ยงตัดบท

2 สัปดาห์ต่อมา(ติ๊ต่าง) ขณะที่หมาเลี้ยงออกมาเดินเล่น กระต่ายป่ากระโดดเข้ามาหาอย่างบ้าคลั่ง

"ชาติหมา มึงเล่นของใส่กูแสด" กระต่ายป่าสบถจนเสียนิทานเด็ก
"เป็นอะไรไป" หมาเลี้ยง งง ?
"มึงเล่นของใส่กูสัส ดูซะฟันกูหายหมดแล้ว" กระต่ายป่าโชว์ฟันซี่ใหญ่ที่เหลือทั้งสองซี่
" 5 55 5 5 " หมาขำ "ฉันบอกเธอแล้วนี่ว่ากระเทียมทั้งเปลือกมันมีเชื้อราที่เมื่อเธอกินสะสมไปนานๆจะทำให้ฟันหลอ"
"ไอฟายยย มันเพราะกูไม่ได้แปรงฟันเหอะ ทำมารู้ดี กินเชื้อราในกระเทียมมันทำให้อาหารเป็นพิษเฟ้ย" ที่แท้กระต่ายป่าก็รู้แต่อมภูมิ

"แล้วใครใช้ให้มึงไม่แปรงฟันล่ะคร๊าบ" หมาเลี้ยงยังคงหัวเราะต่อไป

"หมานรก กูจะฆ่ามึง" กระต่ายป่าเหลืออดแล้ว
"ตลกละ มึงไปอยู่บนดวงจันทร์เลยไป" หมาเลี้ยงพูดลอยๆ
"เออได้" พอพูดจบกระต่ายป่าจึงไปอยู่บนดวงจันทร์

 

อย่างมีความสุข

---

Act.ปูขา

"แม่จ๋าหนูอยากกินเบค่อน"
"ไม่ได้นะลูก เบค่อนมันเป็นอาหารของคน"
"ไม่จริงซะหน่อย วันนี้หนูเห็นหมาเลี้ยงยังกินอยู่เลย"
เพราะแม่ปูมีความรู้น้อยจึงไม่สามารถอธิบายสาเหตุที่หมากินเบค่อนให้ลูกปูน้อยฟังได้

ช่วงหนึ่งของชีวิตแม่ปูสมัยสาวๆ แม่ปูเลือกที่จะมาทำงานตามแนวปะการังมากกว่าเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยปูทะเลย์

"ไม่ได้นะลูก เบค่อนไม่ใช่อาหารของปูอย่างพวกเรา"

>(T^T)< "ก็หนูอยากกินเบค่อนอ๊า"
เป็นวันหนึ่งที่แม่ปูรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นน้ำตาลูกปู

"ไม่ได้นะลูก ปูอย่างพวกเรากินอาหารของมนุษย์ไม่ได้นะ"
"แง แง แง"

ในคืนนั้นกว่าแม่ปูจะหยุดน้ำตาลูกปูและเข้านอนได้ก็เป็นเวลาที่ชาวประมงพาคนเมืองออกมาไดหมึกพอดี

>( ^^)< "แม่จ๋าแม่ หนูได้กินเบค่อนแล้วอร่อยมากๆเลย"
เป็นคำพูดจากลูกปูที่ทำอกแม่ปูแทบสลาย

"ลูกไปกินมาได้ยังไง มันเป็นสิ่งต้องห้ามของเราชาวปูนะ"
"ไม่เป็นเป็นไรเลยจ่ะแม่ ไว้หนูจะขอลุงหมาเลี้ยงมาให้แม่กินนะจ๊ะ" ลูกปูพูดอย่างภาคภูมิใจ

. . .

เหตุการณ์ที่แม่ปูกังวลเกิดขึ้นระหว่างที่แม่ปูพาลูกปูออกมาเดินเพื่อคลายความกังวล

<( T^T)> "แม่จ๋า ขาหนูเป็นอะไรไม่รู้" ลูกปูกรีดร้อง

ขาทั้ง 8 ของลูกปูเริ่มขยับแบบไร้ระเบียบ

"ทางนี้สิ"
"ทางนี้"
"ไปทางนี้"
"กลับดีกว่า"
"ทางนี้"
"จะไปตรงนั้น"
" .  . ."
"เมื่อย"
กรี๊ดดดด

แม่ปูกรี๊ดเสียงหลงและสลบไป เมื่อขาทั้ง 8 ของลูกปูส่งเสียง

.

.

.

ลูกปูยังคงอยู่ ณ จุดเดิมตั้งแต่ที่ขาทั้ง 8 ของลูกปูส่งเสียงร้องและเริ่มขยับตามใจตัวเอง

ตั้งแต่ลูกปูกินเบค่อนเข้าไป ไม่ถึงเวลาที่ชาวประมงพาคนเมืองมาไดหมึกดี

ขาทั้ง 8 ของลูกปูก็มีความคิดและเริ่มจะออกเดินไปในทางของตัวเอง

"มาทางนี้สิ ฉันจะลงทะเล" ขาซ้ายข้างที่ 1 จากด้านบนเปรย
"มาช่วยฉันขุดทรายทีสิ" ขาขวาข้างที่ 3 จากด้านบนเริ่มลงมืขุด
"ฉันอยากไปที่โขดหินนั่นจัง" ขวาข้างที่ 1 จากด้านบนตะเกียกตะกาย

บรา บรา บรา

ความเห็นที่แตกต่างของขาทั้ง 8 ทำให้ลูกปูขยับไปไหนไม่ได้

"แม่จ๋า ช่วยหนูด้วย"
 ทางเดียวที่แม่ปูคิดออกคือ ต้องไปตามปู่ปูบ่ามาช่วย

ใช่แล้ว ปู่ปูบ่า ก็คือปู่ปลาบู่นั่นเอง

ปู่ปลาบู่เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยปูทะเลย์ เค้าคงช่วยอะไรลูกปูได้แน่ๆ

.

.

.

เมื่อปู่ปลาบู่มาสังเกตอาการลูกปูได้สักพักก็หัวเราะขึ้น

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอปูน้อยเจ้าไปกินอาหารมนุษย์มาสินะ"
"ฮือ ฮือ ฮือ ช่วยผมทีครับต่อไปผมจะไม่กินอาหารของมนุษย์อีกแล้ว" ขณะพูดขาทั้ง 8 ของลูกปูยังคงดึงดันจะลากตัวลูกปูไปในทางของตน

"จะช่วยลูกฉันยังไงดีคะ ปู่ปลาบู่" เสียงของแม่ปูยังคงสั่นเครือแม้เวลาจะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม

"อืม คงต้องรอสักพักล่ะ ไอปูเด็กนี่ไปกินอาหารของมนุษย์มา ขามันก็เลยเอาแต่ใจตัวเองแบบพวกมนุษย์ แต่เดี๋ยวสักพักลูกเจ้าก็จะเข้าใจแล้วก็หายแหละ"
"ต้องรออีกนานไหมคะ" ใส่ความวิตกเสียงของแม่ปูเริ่มดูมีความหวัง
"อันนี้มันก็ขึ้นอยู่กับไอปูน้อยตัวนี้แล้วขามันเป็นมนุษย์ไปแล้วถ้ามันไม่คิดแบบมนุษย์ก็ป่วยการ" เรียกว่าปู่ปลาบู่ตอบแบบขอไปทีก็ได้

 

3

วัน

ผ่าน

ไป

 

ตัวลูกปูเริ่มอ่อนแรง แต่ขาทั้ง 8 ยังไงกระปรี้กระเปร่า จนแม่ปูเริ่มเป็นห่วงว่าถ้าปล่อยไปแบบนี้แม้แต่ชีวิตลูกปูก็คงไม่เหลือ

"แม่จ๋าหนูเหนื่อย หนูไม่อยากกินเบค่อนแล้ว" เสียงของลูกปูเริ่มอิดโรยตามกาลเวลาที่ร่วงโรย

"ปู่ปลาบู่บอกว่าลูกต้องคิดแบบมนุษย์นะจ๊ะ แม่ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกมนุษย์เค้าคิดกันยังไง . . . แต่ลูกต้องทำให้ได้นะจ๊ะ" เช่นเดียวกันกำลังใจของแม่ปูก็เริ่มร่วงโรย
"คิดแบบมนุษย์ คิดแบบมนุษย์ . . ." ลูกปูพล่ามกับตัวเองเบาๆ

ขาทั้ง 8 ยังคงแสดงอัตตากันอย่างไม่สนใจสิ่งใด

 

 

"เฮ้ยพวกมึงอ่ะ" น้ำเสียงของลูกปูเรียบเย็นเหมือนมีดที่เพิงเอาออกมาจากช่องฟรีซ

"เป็นแค่ขา อย่าเรื่องมากกับกูได้มะ"

เสียงขาขวาข้างที่ 3 จากด้านบนฟาดอย่างแรงเข้ากับแนวปะการังหนามขนุน

"พวกมึงอีก 7 ข้างดูไว้ให้ดีเป็นขาเค้าเอาไว้เดินไม่ใช่พล่าม . . . แล้วก็ไม่ต้องตัดสินใจเดินแทนกูด้วย"

ขาทั้งหมดของลูกปูเริ่มสงบนิ่ง เสียงที่ออกมาจากขาหายเงียบไป

ท้องทะเลตอนนี้เงียบสงบจนได้ยินเสียงแพลงตอนตดเบาๆ

 

แม่ปูเริ่มคลายความกังวลใจด้วยความสงสัยกลุ่มใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น

"ลูกทำได้ยังไงจ๊ะ" นี่คือเรื่องที่แม่ปูสงสัย

"แม่จ๋า หนูไม่เป็นไรแล้วหนูรู้แล้วต้องทำยังไง" ลูกปูตอบแบบอ้อมๆให้สงสัยอีกแล้ว

"แม่จ๋าหนูหิวแล้ว ตอนนี้หนูอยากกิน . . . .. .  .. . ."