วันๆของข้าพเจ้า ตอนที่ 2

RE: ปากกา หัวใจ กับไมโครโฟน

From: wright120

เชี่ย เจอได้ไงวะ หามาเป็นปี

From: chinjanghao

ได้ข่าวแม่งจะสิบปีแล้ว ฟังแล้วจะร้องไห้ ขอบคุณมาก

From: i_chor

นานสัด

From: ninnane

กากอย....มึงนี่เทพมากว่ะ

From: yoneenitest

ฟังไปฟังมาก็เพราะดีเหมือนกัน

From: kabukijo_osk

เพลงสมัยทำบัตรเลย แหล่มพี่ เหมือนกลับไปตอนจับลูกบาสครั้งแรก

From: marshmallowmelody

เอาซะคนรู้ว่าแก่เลยสัด ฟังเพลงนี้

อย่างน้อยสิ่งที่ข้าพบก็ไม่ได้มีความหมายกับตัวเองคนเดียว
อาจจะเพราะชีวิตของพวกเราก็ไม่ต่างจากเพลงเท่าไร

คงจะมีสักวันที่เธออาจต้องการ

ฉันจะรอที่ตรงข้างประตูหัวใจ

---

ระหว่างไปออฟฟิศ

超直感

สุดยอดลางสังหรณ์

( ´-`){วันนี้สังหรณ์แปลกๆแต่เช้าเลย]
วันนี้โดดงานดีกว่า

. . . . ลืมโทรหาเน
"ไง ไม่ได้เจอกันนาน"
"เออมึงว่าไง"
"น้องว่าไงมั่ง"
"เออ น้องๆเอาแล้วมันบอกว่าจะทำ กูไปคุยกับพวก 127แล้วมันบอกว่าโอเคถึงจะลำบากพวกมันก็จะทำ
เพื่อชุมนุมเพื่อนโรงเรียน"
"ดี เริ่มพูดจาเป็นเด็กสวนกุหลาบขึ้นมานิดนึงแล้วนี่หว่า แบบนี้โอเคกูลุยเต็มทีจะเอาอะไรบอก"
"วันอาทิตย์นี้ประชุมแบบว่าจะเอายังไง มึงทำแบบมาด้วยก็ดี"
"เท่าไรวะ"
"24x4"
". . . มึงว่าอะไรนะ"
"24x4 เมตร"
"เออ" คิดในใจ จะใหญ่ไปไหน

---

14.00

วันนี้จะดูหนัง

14.30
16.20
18.30
20.20

14.30 ทันนี่หว่า ดู 16.20 ละกัน
เดินห่วงสังหรณ์แปลกๆกลับออฟฟิศ

---

เซนเซบอกว่าการคัดคันจิเป็นการฝึกสมาธิ
ถ้ามีเรื่องคิดไม่ตกให้นั่งคัดคันจิไปเรื่อยๆ

1.ฝึกสมาธิ
2.ได้ความรู้

1 ชั่วโมงระหว่างรอ 4 โมง
อักษรคันจิกว่า 50 ตัวถูกปัดฝุ่นเหมือนของเพิ่งแกะกล่อง

---

การพักผ่อนเริ่มขึ้นหลังจากเพลงสรรเสริญพระบารมีจบ
( +_+)zzZZzzZZzzZZ
หนังที่อยากดู
แต่ไม่ได้อยากดูวันนี้
( *0*) จบแล้วปลุกด้วย

---

18.30
เหมือนจะลืมตาหลังจากเพลงจบดังขึ้นสักพัก
ไม่อยากเปิดโทรศัพท์ดูเลยพับผ่าสิ
8 misscall
sai
￥ing'shome
mama

บิงโก แจ็คพอตแตก ฮาเลลูย่า
"อืม พี่เพิ่งดูหนังเสร็จว่าไงทราย"
"ทำไมเพิ่งรับ"
"เพิ่งดูหนังเสร็จ"
"อ่อ"
"ไง"
"นี่จะถามเรื่องพายอ่ะ"
"อืมว่ามา"
". .. . . . ."
".. .. . .. .. . .. . .. เข้าใจมะ"
บทสนทนาถูกพักลงระหว่างรอบดขนมปัง
เดินจะถึงออฟฟิศแล้ว

เรื่องดีของวันนี้คือมีเรื่องเหนือความคาดหมายรออยู่ที่ออฟฟิศ

sai
"ไงถึงไหนแล้ว"
"ครีมชีสผสมยังไง"
"ก็ชอบเปรี้ยวก็ใส่มะนาวเยอะ ชอบหวานก็ใส่นมข้นไป"
"แล้วแบบไหนดี"
"ชอบแบบไหนก็เอาแบบนั้นแหละ"
"ใส่นมหมดเลยมะ"

มีเสียงแทรกเข้ามาในสาย
"พี่พัดหรอ?"
"อืม"
"ขอคุยหน่อย"
"เออ ถามด้วยตีครีมชีสยังไง"

"ไง"
"ดีค่ะ"
"ดี"
"ครีมชีสทำยังไงอ่ะ"
"แล้วแต่เธอชอบเลย ชอบหวานก็ใส่นม ชอบเปรี้ยวก็เติมมะนาว . . . ตีไปชิมไป"
"แล้วเมื่อไรถึงพออ่ะ"
"กินแล้วมันอร่อยก็พอ"
"อืม . . . นี่เธออยู่ไหน"
"ออฟฟิศ"
"เป็นไงมั่ง"
"เงียบๆ ยังไม่เปิดเทอม เปิดตอนอยากเปิด ปิดตอนอยากปิด"
" . . . "
"เธอเปิดเทอมแล้วดิ เป็นไงมั่ง"
"ก็ดี ตั้งใจเรียนขึ้นเยอะ ถึงจะไม่รู้เรื่องแต่ตั้งใจ"
"อืม เราได้ข่าวมาว่าเธอดีขึ้น"
"ข่าวจากไหน"
"อาทิตย์ก่อนเราไปเจอแนนมา"
"หรอ"
"อืม"
"นี่เราทำคุก .. . .."

แบตหมดไปซะแล้ว

"ครับ"
"เราเอง"
"อ่อ"
"นอนยัง"
"ยัง"
"แนนบอกว่าเราเป็นไงมั่ง"
"ก็บอกว่าเธอทำตัวดีขึ้นตั้งใจเรียนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"
"แค่นั้นหรอ"
"ครับ . . . พ่อเป็นไงมั่ง"
"ตอนนี้ก็เดินเองได้แล้ว"
"อืม ดีดี"
"เธอเป็นไงมั่งเปิดร้านนานยัง"
"สักพัก . . . เดือนนึงละมั้ง"
"ขาเธออ่ะ?"
"ไม่เหมือนเดิม แต่ใช้เดินได้ พอวิ่งได้อยู่ ต่อไปน่าจะดีขึ้นไม่ต้องห่วง"
"ยังสูบบุหรี่อยู่เปล่า"
"หยุดอยู่ ลดโลกร้อน"
.
.
.
สัพ
เพ
เห
ระ
.
.
.
"ดี ตอนนี้เธอแฮปปี้ทุกอย่างแล้ว งานของเราก็เสร็จจบแฮปปี้เอนดิ้ง"
"นี่ . . . ทุกๆคนที่เราคบมาเธอ"
"พอ"
" . . . "
"เราบอกให้ การเจอกันของพวกเราเป็นโชคดีของเรา 1 ปีกว่าที่เรารู้จักกัน 3 เดือนกว่าที่เราคบกัน ถึงเราจะไม่ได้บอกคิดถึง บอกว่าชอบ บอกรักเธอก่อน
แต่เธอเป็นคนแรกที่เราเลือก เธอเป็นคนแรกที่เราขอคบกับด้วย ตอนนั้นเรากลัวโดนปฏิเสธจนขาสั่นเลยเหอะ"
" . . . . . "
"รู้มั้ยที่เราบอกเลิกกับเธอหมายความว่ายังไง"
"หมายความว่ายังไง"
"เราจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วไม่ว่าเมื่อไร กมลชนกฟังให้ดี สำหรับเรา สิ่งที่เสียไปแล้วคือสิ่งที่เสียไปแล้ว ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม
เธอเป็นคนดี เป็นคนที่เราเคยบอกรัก แต่เราบอกตรงๆ . . . เราจำอะไรเกี่ยวกับเธอไม่ค่อยได้แล้ว เราจำไม่ได้แล้วว่าเราเคยเขียนวิธีทำพายให้เธอด้วย"
"ไม่จริงหรอก เธอความจำดีจะตาย"
"วันนึง ตัวเราอีกคนให้ทางเลือกมา 2 ทางระหว่างเกลียดเธอกับลืมเธอ เราเลือกจะลืมเรื่องของเธอ . . . ไม่อย่างนั้นเธอกับเราจะไม่ได้คุยกันแบบนี้แน่
. . . . . . . สิ่งที่เธอทำเป็นสิ่งที่เรายอมไม่ได้"
"เรา . .. "
"เธอนอกใจเรา ไม่ต้องขอโทษแหละ เราไม่ได้โกรธ เรารู้ว่ามันจะเกิดขึ้น อย่างที่เราเคยบอกกับเธอตอนแรกๆใช่มะ"
"แล้วทำไมเธอถึงรู้ว่าจะเป็นแบบนี้"
"เพราะเราถนัดซ้าย"
"ไม่เห็นเกี่ยวเลย"
"เกี่ยวดิ 55 55 5 แต่ดีแล้วล่ะงานของเราเสร็จแล้วสัญญาของเราสิ้นสุดกันซะที"
"ขอบคุณนะ"
"welcome"
"แล้วตอนนี้เธอเป็นไง คบกับใครอยู่รึเปล่า"
"จำคนที่เราเคยเล่าให้ฟังได้มั้ย"
"อื้อ"
"เรากำลังจีบอยู่มั้ง"
"เวอร์ เธอจีบใครเป็นด้วยหรอ"
" . . . . ดูถูกหรอ"
"ตอนนั้นถ้าเราไม่จีบเธอ เธอก็ไม่จีบเราหรือไม่จริง เธอหยิ่งจะตาย"
"ใช่ เราไม่จีบใครก่อน"
"แล้วนี่จะไหวหรอ"
"ไม่รู้ เราก็ทำดีสุดของเรา แต่ไม่เป็นไรถ้าไม่รอดเราอยู่คนเดียวได้"
"เรารู้ เอาใจช่วยอ่ะ"
"merci"
"เราจะรู้ผลมั้ย"
"ไม่น่าจะได้รู้"
"เราจะได้คุยกันอีกมั้ย"
"ยาก"
"เธอจะหายไปหรอ"
"เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย"
" . . . ค่ะ"
"เข้าใจนะ"
"ค่ะ"
"ไปนอนได้แล้วไป"
"อื้อ บายนะ"
"ลาก่อน"