ひかる ชั่งโมงฝันที่ยาวนาน

"ตื่นแล้ว!" เสียงแรกที่ได้ยินก่อนทุกคนจะฮือฮา
ลุกขึ้นนั่งเริ่มหันมองไปรอบๆ
"ห้องลูกไง" แม่บอก ห้องเรา . . .. สะอาดกว่าที่จำได้ ความรู้สึกของห้องดูแปลกๆ
ทั้งห้องน้ำ ครัว ทำไมบ้านดูแปลกๆมันใหญ่+สะอาดกว่าที่จำได้นี่หว่า

 - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - - -

ออกมาเดินเล่นที่สนามเด็กเล่น นั่งอยู่ที่ประจำวันนี้ลมเย็น + รถวิ่งผ่านน้อยกว่าปกติ

"Excuse me" วัยรุ่นต่างชาติคนนึงเดินเข้ามาเหมือนจะถามทาง
น่าจะเป็นคนญี่ปุ่น แต่ไม่แบกกระเป๋าเดินทาง　
เธอเป็นคนที่แปลก ท่าทางเธอเหมือนจะรู้จักเรา

「日本語はいいですか？」
พูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหมครับ?

「ああ、日本語喋れるんですか？」
หือ พดภาษาญี่ปุ่นได้ด้วยหรอคะ?

「ちょっとです。」
นิดหน่อยครับ

「はしめまして。」
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ/ครับ
「はしめまして。」

「すみませんがここはどうやって行んですか?」
ขอโทษนะคะตรงนี้ไปยังไงหรอคะ?

อธิบายทางไปคร่าวๆ

「えーと、あたしを連れて行っていただけませんか？」
ขอโทษนะคะ ช่วยพาไปทีได้มั้ยคะ?

「・・・いいよ。」
. . . ครับ

「あたし、光ですよろしく。」
ฮิคารุฝากตัวด้วยค่ะ

「これもよろしく、歌手見たいね　あなたの名前。」
ทางนี้ก็ฝากตัวด้วยครับ ชื่อคุณเหมือนนักร้องเลยนะครับ

ขี้เกียจพิมพ์ญี่ปุ่นละติ๊ต่างว่าพูดญี่ปุ่นกันเลยละกัน

"แต่ฉันไม่ได้แต่งเพลงเก่งอย่างนั้นหรอกค่ะ"
"ชื่อคุณแปลว่าแสงสว่างหรอครับ"
"ค่ะ ฮิคารุ ตัวฮิคารุที่แปลว่าแสงสว่าง"
"ครับ ไปกันเถอะครับ" ผมออกเดินนำเธอข้ามถนน
ทีเด็ดของถนนข้มจากสนามเด็กเล่นไปอีกฝั่งคือต้องข้ามเกาะกลาง 2 เกาะ
ก่อนจะถึงปลายทางเกาะกลางที่ 2 รถเมล์บีบแตรเสียงดังพุ่งมาอย่างเร็วเฉียดตัวฮิคารุไปนิดเดียวตอนที่ผมหันไปมอง
เธอยึดมือผมไว้ แล้วเข้ามากอด
เป็นความรู้สึกที่แปลกกับการโดนกอด
สิ่งนึงที่รู้สึกได้คือความหนักอึ้งในกอดที่แน่นของเธอ

อีกสิ่งนึงผมรู้สึกว่าเธอรู้จักพวกเรา

 - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - - -

เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังมาจากครัว
ฮิคารุกำลังพยายามอธิบาย + คั่วอัลมอนด์ที่เธอติดตัวมา
เธอหันมายิ้ม

ผมให้ยิ้มเธอ

 - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - - -

งานเลี้ยงที่บ้านพักริมทะเลเต็มไปด้วยผู้คนแปลกหน้า
ฮิคารุเดินเล่นอยู่ที่ชายหาด
คนแปลกเข้ามาทักทายขาดสาย แต่ไม่มีใครที่ผมรู้จักเลย

ผู้คนเริ่มเบาบาง
เพิ่งสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงสองคนยืนอยู่ด้วยกันมองมาทางนี้
เด็กผู้หญิงตัวสูงกว่ากำลังโอบไหล่เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่มองมาทางผมด้วยแววตาที่สั่นเครือ
ทั้งคู่ไม่เหมือนทุกคนที่เจอมา
ความรู้สึกคุ้นเคยกับคนทั้งคู่โดนเฉพาะเด็กผู้หญิงตัวเล็กไหล่เอ่อไปทั่วร่างกาย

ดูเหมือนว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กจะไม่สามารถเก็บความรู้สึกที่อัดอั้นได้อีกต่อไปแล้ว
"จำไม่ได้หรอ?"
น้ำตาของเธอไหลออกมาราวกับว่าไม่มีวันที่จะหยุดลง
เด็กผู้หญิงตัวเล็กร้องไห้อยู่สักพักก่อนที่เด็กผู้หญิงตัวสูงจะพาเดินออกไปเมื่อเห็นว่าไม่มีทีท่าที่จะดีขึ้น

ความสงสัย + ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกในตัวพร้อมที่จะทะลักออกมาทุกเมื่อ
ผมเคยเจอเด็กผู้หญิงคนนั้น เรารู้จักกัน
แต่ทำไมผมจำอะไรไม่ได้เลย

ฮิคารุหายไปแล้ว
แสงสว่างที่หายไป นักเดินทางคงได้เวลากลับบ้าน

เริ่มรู้สึกถึงอะไรแปลกๆ
เหมือนผมเริ่มรู้อะไรที่ไม่ควรรู้เข้าแล้ว

เข่าของผมทรุดตัวลงไปกองอยู่กับฝืนทราย
น้ำตาของผมไหลทะลักออกมาโดยที่ไม่มีความรู้สึกเจือปน

 - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - - -

ความรู้สึกเกรี้ยวกราดแสดงออกมาทางสีหน้าและสายตา
ผมไล่ถามทุกคนที่อยู่ใกล้ว่าเวลา 2 เดือนที่ผมหลับไปเกิดอะไรขึ้น
ทำไมผมจำอะไรไม่ได้เลย
สิ่งที่ผมรู้คือห้องนี้ไม่ใช่ห้องผม,บ้านนี้ไม่ใช่บ้านของผม
และ

ผมเป็นใคร

ใบหน้าของผู้ถูกถามทุกคนเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่จะตอบคำถาม

อยู่ๆบึกออกเสียงคำๆนึง "ไอ"

ความเข้าใจทุกอย่างถูกเรียบเรียงในเวลาอันน้อยนิด
"ตัวเล็ก"
เด็กผู้หญิงคนนั้นคือตัวเล็ก

ผมรีบวิ่งออกไปเหมือนกับจะรู้ว่าจะเจอเธอได้ที่ไหน
ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมา

โหลดตัวเองอยู่นานกว่าจะจำชื่อบ้านเลขที่ตัวเองได้