GarGoy™'s

วันๆของข้าพเจ้า ตอนที่ 2

RE: ปากกา หัวใจ กับไมโครโฟน

From: wright120

เชี่ย เจอได้ไงวะ หามาเป็นปี

From: chinjanghao

ได้ข่าวแม่งจะสิบปีแล้ว ฟังแล้วจะร้องไห้ ขอบคุณมาก

From: i_chor

นานสัด

From: ninnane

กากอย....มึงนี่เทพมากว่ะ

From: yoneenitest

ฟังไปฟังมาก็เพราะดีเหมือนกัน

From: kabukijo_osk

เพลงสมัยทำบัตรเลย แหล่มพี่ เหมือนกลับไปตอนจับลูกบาสครั้งแรก

From: marshmallowmelody

เอาซะคนรู้ว่าแก่เลยสัด ฟังเพลงนี้

อย่างน้อยสิ่งที่ข้าพบก็ไม่ได้มีความหมายกับตัวเองคนเดียว
อาจจะเพราะชีวิตของพวกเราก็ไม่ต่างจากเพลงเท่าไร

คงจะมีสักวันที่เธออาจต้องการ

ฉันจะรอที่ตรงข้างประตูหัวใจ

---

ระหว่างไปออฟฟิศ

超直感

สุดยอดลางสังหรณ์

( ´-`){วันนี้สังหรณ์แปลกๆแต่เช้าเลย]
วันนี้โดดงานดีกว่า

. . . . ลืมโทรหาเน
"ไง ไม่ได้เจอกันนาน"
"เออมึงว่าไง"
"น้องว่าไงมั่ง"
"เออ น้องๆเอาแล้วมันบอกว่าจะทำ กูไปคุยกับพวก 127แล้วมันบอกว่าโอเคถึงจะลำบากพวกมันก็จะทำ
เพื่อชุมนุมเพื่อนโรงเรียน"
"ดี เริ่มพูดจาเป็นเด็กสวนกุหลาบขึ้นมานิดนึงแล้วนี่หว่า แบบนี้โอเคกูลุยเต็มทีจะเอาอะไรบอก"
"วันอาทิตย์นี้ประชุมแบบว่าจะเอายังไง มึงทำแบบมาด้วยก็ดี"
"เท่าไรวะ"
"24x4"
". . . มึงว่าอะไรนะ"
"24x4 เมตร"
"เออ" คิดในใจ จะใหญ่ไปไหน

---

14.00

วันนี้จะดูหนัง

14.30
16.20
18.30
20.20

14.30 ทันนี่หว่า ดู 16.20 ละกัน
เดินห่วงสังหรณ์แปลกๆกลับออฟฟิศ

---

เซนเซบอกว่าการคัดคันจิเป็นการฝึกสมาธิ
ถ้ามีเรื่องคิดไม่ตกให้นั่งคัดคันจิไปเรื่อยๆ

1.ฝึกสมาธิ
2.ได้ความรู้

1 ชั่วโมงระหว่างรอ 4 โมง
อักษรคันจิกว่า 50 ตัวถูกปัดฝุ่นเหมือนของเพิ่งแกะกล่อง

---

การพักผ่อนเริ่มขึ้นหลังจากเพลงสรรเสริญพระบารมีจบ
( +_+)zzZZzzZZzzZZ
หนังที่อยากดู
แต่ไม่ได้อยากดูวันนี้
( *0*) จบแล้วปลุกด้วย

---

18.30
เหมือนจะลืมตาหลังจากเพลงจบดังขึ้นสักพัก
ไม่อยากเปิดโทรศัพท์ดูเลยพับผ่าสิ
8 misscall
sai
￥ing'shome
mama

บิงโก แจ็คพอตแตก ฮาเลลูย่า
"อืม พี่เพิ่งดูหนังเสร็จว่าไงทราย"
"ทำไมเพิ่งรับ"
"เพิ่งดูหนังเสร็จ"
"อ่อ"
"ไง"
"นี่จะถามเรื่องพายอ่ะ"
"อืมว่ามา"
". .. . . . ."
".. .. . .. .. . .. . .. เข้าใจมะ"
บทสนทนาถูกพักลงระหว่างรอบดขนมปัง
เดินจะถึงออฟฟิศแล้ว

เรื่องดีของวันนี้คือมีเรื่องเหนือความคาดหมายรออยู่ที่ออฟฟิศ

sai
"ไงถึงไหนแล้ว"
"ครีมชีสผสมยังไง"
"ก็ชอบเปรี้ยวก็ใส่มะนาวเยอะ ชอบหวานก็ใส่นมข้นไป"
"แล้วแบบไหนดี"
"ชอบแบบไหนก็เอาแบบนั้นแหละ"
"ใส่นมหมดเลยมะ"

มีเสียงแทรกเข้ามาในสาย
"พี่พัดหรอ?"
"อืม"
"ขอคุยหน่อย"
"เออ ถามด้วยตีครีมชีสยังไง"

"ไง"
"ดีค่ะ"
"ดี"
"ครีมชีสทำยังไงอ่ะ"
"แล้วแต่เธอชอบเลย ชอบหวานก็ใส่นม ชอบเปรี้ยวก็เติมมะนาว . . . ตีไปชิมไป"
"แล้วเมื่อไรถึงพออ่ะ"
"กินแล้วมันอร่อยก็พอ"
"อืม . . . นี่เธออยู่ไหน"
"ออฟฟิศ"
"เป็นไงมั่ง"
"เงียบๆ ยังไม่เปิดเทอม เปิดตอนอยากเปิด ปิดตอนอยากปิด"
" . . . "
"เธอเปิดเทอมแล้วดิ เป็นไงมั่ง"
"ก็ดี ตั้งใจเรียนขึ้นเยอะ ถึงจะไม่รู้เรื่องแต่ตั้งใจ"
"อืม เราได้ข่าวมาว่าเธอดีขึ้น"
"ข่าวจากไหน"
"อาทิตย์ก่อนเราไปเจอแนนมา"
"หรอ"
"อืม"
"นี่เราทำคุก .. . .."

แบตหมดไปซะแล้ว

"ครับ"
"เราเอง"
"อ่อ"
"นอนยัง"
"ยัง"
"แนนบอกว่าเราเป็นไงมั่ง"
"ก็บอกว่าเธอทำตัวดีขึ้นตั้งใจเรียนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"
"แค่นั้นหรอ"
"ครับ . . . พ่อเป็นไงมั่ง"
"ตอนนี้ก็เดินเองได้แล้ว"
"อืม ดีดี"
"เธอเป็นไงมั่งเปิดร้านนานยัง"
"สักพัก . . . เดือนนึงละมั้ง"
"ขาเธออ่ะ?"
"ไม่เหมือนเดิม แต่ใช้เดินได้ พอวิ่งได้อยู่ ต่อไปน่าจะดีขึ้นไม่ต้องห่วง"
"ยังสูบบุหรี่อยู่เปล่า"
"หยุดอยู่ ลดโลกร้อน"
.
.
.
สัพ
เพ
เห
ระ
.
.
.
"ดี ตอนนี้เธอแฮปปี้ทุกอย่างแล้ว งานของเราก็เสร็จจบแฮปปี้เอนดิ้ง"
"นี่ . . . ทุกๆคนที่เราคบมาเธอ"
"พอ"
" . . . "
"เราบอกให้ การเจอกันของพวกเราเป็นโชคดีของเรา 1 ปีกว่าที่เรารู้จักกัน 3 เดือนกว่าที่เราคบกัน ถึงเราจะไม่ได้บอกคิดถึง บอกว่าชอบ บอกรักเธอก่อน
แต่เธอเป็นคนแรกที่เราเลือก เธอเป็นคนแรกที่เราขอคบกับด้วย ตอนนั้นเรากลัวโดนปฏิเสธจนขาสั่นเลยเหอะ"
" . . . . . "
"รู้มั้ยที่เราบอกเลิกกับเธอหมายความว่ายังไง"
"หมายความว่ายังไง"
"เราจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วไม่ว่าเมื่อไร กมลชนกฟังให้ดี สำหรับเรา สิ่งที่เสียไปแล้วคือสิ่งที่เสียไปแล้ว ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม
เธอเป็นคนดี เป็นคนที่เราเคยบอกรัก แต่เราบอกตรงๆ . . . เราจำอะไรเกี่ยวกับเธอไม่ค่อยได้แล้ว เราจำไม่ได้แล้วว่าเราเคยเขียนวิธีทำพายให้เธอด้วย"
"ไม่จริงหรอก เธอความจำดีจะตาย"
"วันนึง ตัวเราอีกคนให้ทางเลือกมา 2 ทางระหว่างเกลียดเธอกับลืมเธอ เราเลือกจะลืมเรื่องของเธอ . . . ไม่อย่างนั้นเธอกับเราจะไม่ได้คุยกันแบบนี้แน่
. . . . . . . สิ่งที่เธอทำเป็นสิ่งที่เรายอมไม่ได้"
"เรา . .. "
"เธอนอกใจเรา ไม่ต้องขอโทษแหละ เราไม่ได้โกรธ เรารู้ว่ามันจะเกิดขึ้น อย่างที่เราเคยบอกกับเธอตอนแรกๆใช่มะ"
"แล้วทำไมเธอถึงรู้ว่าจะเป็นแบบนี้"
"เพราะเราถนัดซ้าย"
"ไม่เห็นเกี่ยวเลย"
"เกี่ยวดิ 55 55 5 แต่ดีแล้วล่ะงานของเราเสร็จแล้วสัญญาของเราสิ้นสุดกันซะที"
"ขอบคุณนะ"
"welcome"
"แล้วตอนนี้เธอเป็นไง คบกับใครอยู่รึเปล่า"
"จำคนที่เราเคยเล่าให้ฟังได้มั้ย"
"อื้อ"
"เรากำลังจีบอยู่มั้ง"
"เวอร์ เธอจีบใครเป็นด้วยหรอ"
" . . . . ดูถูกหรอ"
"ตอนนั้นถ้าเราไม่จีบเธอ เธอก็ไม่จีบเราหรือไม่จริง เธอหยิ่งจะตาย"
"ใช่ เราไม่จีบใครก่อน"
"แล้วนี่จะไหวหรอ"
"ไม่รู้ เราก็ทำดีสุดของเรา แต่ไม่เป็นไรถ้าไม่รอดเราอยู่คนเดียวได้"
"เรารู้ เอาใจช่วยอ่ะ"
"merci"
"เราจะรู้ผลมั้ย"
"ไม่น่าจะได้รู้"
"เราจะได้คุยกันอีกมั้ย"
"ยาก"
"เธอจะหายไปหรอ"
"เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย"
" . . . ค่ะ"
"เข้าใจนะ"
"ค่ะ"
"ไปนอนได้แล้วไป"
"อื้อ บายนะ"
"ลาก่อน"

เจอแล้ว พี่เอย ชีวิตวัยรุ่นของพวกเราที่ถูกหยุดเอาไว้

พวกเราเก็บความรู้สึกแต่ละช่วงชีวิตไว้กับบางสิ่งบางอย่าง
บางสถานที่ บางเหตุการณ์
บางเล่ม บางคน บางแผ่น
บางระจันคืนพระจันทร์งามเด่น

ปี 2001
หัวหน้า "เฮ้ยพี่นี่วงไรฟะเพลงโคตรเจ๋ง"
"Tahiti80พี่เจ๋งป่ะล่ะ"
"เอามาจากไหนวะเนี่ย"
"ไรท์มาจากบ้านเพื่อน เปิดจากในคอมได้ด้วยนะพี่มี interactive ด้วยเจ๋งโคตร"
.
.
.
"เจ็กม่อน พี่ไรท์ให้ผมทีดิ"
"แน่นอนพี่ ผมรอคำนี้อยู่เลย 5 5 5"
"5 55 5"
"นี่พี่หาเพลงไทยได้เปล่า"
"ได้ดิพี่ เนทบ้านผมอย่างแรง เอาเพลงไรว่ามาเลย" ในยุคนั้นคือ 56k
". . .. ."
" .. . . .  ไม่เจอหว่ะพี่"
"ผมว่าหายากนะพี่"
"มันไม่เคยออกมาในอัลบั้มไหนเลยนี่พี่"
"ไม่เป็นไรพี่ . . . เออพี่ผมยืม Godfather ไปดูทีดิ"
( - -) "พี่ต้องคืนผมนะครับ ชุดนี้ผมอดข้าว 1 เดือนเลยนะพี่"
"คืนอยู่แล้วพี่"
"โอเค"

จนทุกวันนี้ Godfather ก็ยังอยู่
อยู่ในมือหัวหน้า

ต้นปีนี้
หัวหน้า "พี่ดูนี่ดิ www.บราๆๆ" 
"จั๊ดม่า ขอบคุณที่เข้าใจ .. . .. .. . . . .. .. . .. . . . .. . พี่รับเพลงด้วย" 
"เชี่ย พี่ทำได้ไง"
"เพื่อพี่ผมทำได้อยู่แล้ว"
"มีอะไรมั่งที่พี่หาไม่ได้"
"เพลงนั้นไงพี่"
"5 5555 5
"ไม่ไหวจริงๆพี่ ผมหามา 8 ปีแล้วถ้าผมหาได้คงไม่มีอะไรที่ผมหาไม่ได้ละอ่ะ"
"มันเป็นเพลงในตำนานไปแล้วมั้งพี่"
"แต่ ขอบคุณที่เข้าใจ ก็เพลงในตำนานรุ่นเราเหมือนกันนะพี่"
"ขอบคุณพี่จริงๆนี่ผมบ้าไปเลย"
"ผมบ้าไปแล้วพี่ 555 5"

เมื่อวาน hi5ละคร มีอะไรมั่ง
อืม hi5 hi5 hi5
ตั้งแต่ 20090424 คำถามเรื่อง hi5 เป็นเรื่องที่ยังหาข้อลงตัวไม่ได้
เป็นคำถามที่ตอบยากจนถึงวทุกวันนี้

อาจะไม่ได้ตอบยาก แต่คงตอบกันนาน

วันนี้เมื่อกี้นี้
บ้านบุษบาบัณ
ละครๆๆ
ปากกา หัวใจ กับไมโครโฟน สิ
ลองหาดูอีกทีละกัน

(((( ;°Д°)))
(((( ;°Д°)))
(((( ;°Д°)))
(((( ;°Д°)))
(((( ;°Д°)))
(((( ;°Д°)))
(((( ;°Д°)))

ปลายทางของการตามหาเพลงเวลา 4.26 นาที
ใช้เวลาประมาณ 4,207,680 นาที
แต่เจอ

http://www.4shared.com/file/143854872/72b19c2d/___-__.html

เพลงที่ไม่รู้จะหาฟังยังไง
เพลงที่ต้องร้องเองเมื่ออยากจะฟัง
ไม่ก็ให้ติ๋มร้องให้ฟัง

เพลงที่เก็บวันเวลาของพวกเราเอาไว้
หวังว่าจะโหลดกันเป็น
และอย่าสบถตอนได้ฟัง

จริงๆเพลงมันก็มีมานานแล้วนี่หว่า
แต่เพิ่งหาเจอ
55 55 55 5

หากแค่มอง

Let's go Bros.

われらのちいさいなせかいをかんじてやれ。
Fill My Little World

ที่ร้าน MAC(donald's) ระหว่างสอน
"ซื้อชุดซามูไรเบอร์เกอร์หมูแถมฟรีแจ๊สซี่เลนส์"
คำดึงดูดความสนใจของข้าคือคำว่า "เลนส์"

หลังจากถามพนักงานจนได้ใจความว่าเป็นเลนส์กล้องมือถือ/กล้องดิจิตอล
มีการส่งภาพประกวดชิงฮอนด้าแจ๊ส(ว๊าว)
บราๆๆ

เหลืออยู่ 1 คำถามในหัว
"ซื้อดีเปล่าฟะ?"
^
^
^
ไม่ใช่ละ

คำถามเยวที่ว่าคือ
"เอาเลนส์แบบไหนดีฟะ? 5 5 555 5"
วันนี้มี 2 แบบ เว้า/นูน
 จะถ่ายแบบตาปลาต้องเลนส์นูนดิฟะ

"เอาแบบนูนครับ"
( - -){แต่ไม่อยากกินซามูไรเบอร์เกอร์นี่หว่า]

หลังจากได้ของ 20 วินาทีไม่เกิน
ข้ากำลังโอ้อวดความสามารถของแจ๊สซี่เลนส์ ก่อนเด็กๆจะบอกว่า "พวกข้ามีแล้ว 2 อันด้วย"
( '-'){งั้นสอนข้าทีว่ามันใช้ยังไง]

ปรากฏว่า

ช่วงนี้กินเจอยู่สบถไม่ได้ละไว้ก่อนละกัน
เอางี้ เอาอักษรย่อไปก่อน
ช.ม.ย.

นี่มันไม่ใช่เลนส์ตาปลานี่หว่า
ไหงมันเป็นเลนส์ซูมสิวงี้ฟะเนี่ย

ช.ม.ย.

นี่รูปอะไรไม่รู้ลืมไปละ

เดี๋ยวนะ! แบบนี้มัน
 
อยู่ด้วยกันมา 4 ปีเพิ่งสังเกตริ้วรอยจากกาลเวลา 55 5

นมสำหรับคนขี้อวด

ต่อไป ให้ภาพมันฟ้องเองละกัน

หนังสือออกใหม่

ซ้ายสุดคือทิ Ver.อ้วนสุดๆ ถัดมาโลค่อน และกากอย ผู้หญิงที่หลังเคาท์เตอร์กำลังนั่งหาเงินทอนให้ลูกค้าอย่างขมักเขม้น

เปรียบเทียบระหว่างเลนส์กับบ่ใช้

อีกรูป

セップシン(´･ω･`)™

เขียนเสร็จละคิดอีกที
(ไม่อยากกินซามูไรเบอร์เกอร์เลย)
สุดท้ายก็แดก

ひかる ชั่งโมงฝันที่ยาวนาน

"ตื่นแล้ว!" เสียงแรกที่ได้ยินก่อนทุกคนจะฮือฮา
ลุกขึ้นนั่งเริ่มหันมองไปรอบๆ
"ห้องลูกไง" แม่บอก ห้องเรา . . .. สะอาดกว่าที่จำได้ ความรู้สึกของห้องดูแปลกๆ
ทั้งห้องน้ำ ครัว ทำไมบ้านดูแปลกๆมันใหญ่+สะอาดกว่าที่จำได้นี่หว่า

 - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - - -

ออกมาเดินเล่นที่สนามเด็กเล่น นั่งอยู่ที่ประจำวันนี้ลมเย็น + รถวิ่งผ่านน้อยกว่าปกติ

"Excuse me" วัยรุ่นต่างชาติคนนึงเดินเข้ามาเหมือนจะถามทาง
น่าจะเป็นคนญี่ปุ่น แต่ไม่แบกกระเป๋าเดินทาง　
เธอเป็นคนที่แปลก ท่าทางเธอเหมือนจะรู้จักเรา

「日本語はいいですか？」
พูดภาษาญี่ปุ่นได้ไหมครับ?

「ああ、日本語喋れるんですか？」
หือ พดภาษาญี่ปุ่นได้ด้วยหรอคะ?

「ちょっとです。」
นิดหน่อยครับ

「はしめまして。」
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ/ครับ
「はしめまして。」

「すみませんがここはどうやって行んですか?」
ขอโทษนะคะตรงนี้ไปยังไงหรอคะ?

อธิบายทางไปคร่าวๆ

「えーと、あたしを連れて行っていただけませんか？」
ขอโทษนะคะ ช่วยพาไปทีได้มั้ยคะ?

「・・・いいよ。」
. . . ครับ

「あたし、光ですよろしく。」
ฮิคารุฝากตัวด้วยค่ะ

「これもよろしく、歌手見たいね　あなたの名前。」
ทางนี้ก็ฝากตัวด้วยครับ ชื่อคุณเหมือนนักร้องเลยนะครับ

ขี้เกียจพิมพ์ญี่ปุ่นละติ๊ต่างว่าพูดญี่ปุ่นกันเลยละกัน

"แต่ฉันไม่ได้แต่งเพลงเก่งอย่างนั้นหรอกค่ะ"
"ชื่อคุณแปลว่าแสงสว่างหรอครับ"
"ค่ะ ฮิคารุ ตัวฮิคารุที่แปลว่าแสงสว่าง"
"ครับ ไปกันเถอะครับ" ผมออกเดินนำเธอข้ามถนน
ทีเด็ดของถนนข้มจากสนามเด็กเล่นไปอีกฝั่งคือต้องข้ามเกาะกลาง 2 เกาะ
ก่อนจะถึงปลายทางเกาะกลางที่ 2 รถเมล์บีบแตรเสียงดังพุ่งมาอย่างเร็วเฉียดตัวฮิคารุไปนิดเดียวตอนที่ผมหันไปมอง
เธอยึดมือผมไว้ แล้วเข้ามากอด
เป็นความรู้สึกที่แปลกกับการโดนกอด
สิ่งนึงที่รู้สึกได้คือความหนักอึ้งในกอดที่แน่นของเธอ

อีกสิ่งนึงผมรู้สึกว่าเธอรู้จักพวกเรา

 - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - - -

เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังมาจากครัว
ฮิคารุกำลังพยายามอธิบาย + คั่วอัลมอนด์ที่เธอติดตัวมา
เธอหันมายิ้ม

ผมให้ยิ้มเธอ

 - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - - -

งานเลี้ยงที่บ้านพักริมทะเลเต็มไปด้วยผู้คนแปลกหน้า
ฮิคารุเดินเล่นอยู่ที่ชายหาด
คนแปลกเข้ามาทักทายขาดสาย แต่ไม่มีใครที่ผมรู้จักเลย

ผู้คนเริ่มเบาบาง
เพิ่งสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงสองคนยืนอยู่ด้วยกันมองมาทางนี้
เด็กผู้หญิงตัวสูงกว่ากำลังโอบไหล่เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่มองมาทางผมด้วยแววตาที่สั่นเครือ
ทั้งคู่ไม่เหมือนทุกคนที่เจอมา
ความรู้สึกคุ้นเคยกับคนทั้งคู่โดนเฉพาะเด็กผู้หญิงตัวเล็กไหล่เอ่อไปทั่วร่างกาย

ดูเหมือนว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กจะไม่สามารถเก็บความรู้สึกที่อัดอั้นได้อีกต่อไปแล้ว
"จำไม่ได้หรอ?"
น้ำตาของเธอไหลออกมาราวกับว่าไม่มีวันที่จะหยุดลง
เด็กผู้หญิงตัวเล็กร้องไห้อยู่สักพักก่อนที่เด็กผู้หญิงตัวสูงจะพาเดินออกไปเมื่อเห็นว่าไม่มีทีท่าที่จะดีขึ้น

ความสงสัย + ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกในตัวพร้อมที่จะทะลักออกมาทุกเมื่อ
ผมเคยเจอเด็กผู้หญิงคนนั้น เรารู้จักกัน
แต่ทำไมผมจำอะไรไม่ได้เลย

ฮิคารุหายไปแล้ว
แสงสว่างที่หายไป นักเดินทางคงได้เวลากลับบ้าน

เริ่มรู้สึกถึงอะไรแปลกๆ
เหมือนผมเริ่มรู้อะไรที่ไม่ควรรู้เข้าแล้ว

เข่าของผมทรุดตัวลงไปกองอยู่กับฝืนทราย
น้ำตาของผมไหลทะลักออกมาโดยที่ไม่มีความรู้สึกเจือปน

 - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - --  - - - - - - - - - - - - - - - -

ความรู้สึกเกรี้ยวกราดแสดงออกมาทางสีหน้าและสายตา
ผมไล่ถามทุกคนที่อยู่ใกล้ว่าเวลา 2 เดือนที่ผมหลับไปเกิดอะไรขึ้น
ทำไมผมจำอะไรไม่ได้เลย
สิ่งที่ผมรู้คือห้องนี้ไม่ใช่ห้องผม,บ้านนี้ไม่ใช่บ้านของผม
และ

ผมเป็นใคร

ใบหน้าของผู้ถูกถามทุกคนเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่จะตอบคำถาม

อยู่ๆบึกออกเสียงคำๆนึง "ไอ"

ความเข้าใจทุกอย่างถูกเรียบเรียงในเวลาอันน้อยนิด
"ตัวเล็ก"
เด็กผู้หญิงคนนั้นคือตัวเล็ก

ผมรีบวิ่งออกไปเหมือนกับจะรู้ว่าจะเจอเธอได้ที่ไหน
ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมา

โหลดตัวเองอยู่นานกว่าจะจำชื่อบ้านเลขที่ตัวเองได้